Oprócz siedzącego w pierwszym rzędzie Stevie’go Wondera żartów nie było żadnych. Niech ci, którym nie chciało się podnieść z łóżka swych leniwych czterech liter żałują. Takiego dania głównego podczas Weekendu Gwiazd NBA nie pamiętam. Pędzący praktycznie sam na sam z koszem Kobe Bryant i ścigający go ze składem towarowym L-Train? – bezcenne.

Obie drużyny wyszły na boisko autentycznie nabuzowane, czego dowodem może być chociażby blok (!), który na swym koncie zapisał Dirk Nowitzki. Jeśli jemu chciało się odrywać na wysokość większą niż gazeta, to znaczy, że reszta graczy naprawdę grała na 100%.

Nie ma co wspominać o występach historycznych – czwartej statuetce MVP dla Kobe Bryanta, który w trzynastym występie w Meczu Gwiazd pobił swe rekordy w punktach (37) oraz zbiórkach (14) czy drugim w historii triple-double ustanowionym przez LeBrona Jamesa (29 punktów, 12 zbiórek, 10 asyst). Na najwyższych obrotach wylewając siódme poty zagrali także inni – skuteczny i zadający decydujące ciosy Kevin Durant, waleczny Chris Bosh, niezmordowany Amare Stoudemire. Wszyscy grali tylko i wyłącznie po to, aby wygrać, udowodnić konkurentom, że ich konferencja jest silniejsza, zdecydowanie bardziej konkurencyjna.

Byłem zaskoczony, że zespoły wyszły na siebie na serio od samego początku. I choć nie było podań do samego siebie od tablicy, asyst z powietrza do nadbiegających z tyłu kolegów, festiwalu wsadów czy podań pod nogami, jak tak rewelacyjnego czysto koszykarskiego spotkania nie oglądałem dawno (a widziałem w tym sezonie wszystkie hitowe pojedynki, włącznie z tym z zeszłego czwartku Chicago – San Antonio).

Niesamowitym było oglądanie furii, która z biegiem upływającego zegara zbierała się w LeBronie Jamesie. Z chwilą rozpoczęcia czwartej kwarty, nie mogąc zdzierżyć, że wschód dostaje srogiego łupnia, lider Miami (bo co do tego chyba nikt nie ma wątpliwości) postanowił mocniej zawiązać sznurówki i przejąć kontrolę nad Los Angeles. Gdyby tylko w momencie zmniejszania przewagi przez „niebieskich” na parkiecie zamiast Joe Johnsona był Ray Allen, na którym w znacznie większym stopniu można polegać, jeśli mowa o rzutach z dystansu, mecz mógłby się zakończyć inaczej.

Dobrze jednak, że statuetka MVP trafiła w ręce Kobe’go. Tak jak powiedział bohater wieczoru był to z pewnością jego ostatni Mecz Gwiazd w „rodzinnym” mieście, okazja do „pożegnania” z kibicami była zatem idealna. Bryant ma przed sobą prawdopodobnie jeszcze przynajmniej 2, albo 3 sezony gry na poziomie All-Star, lecz nie sądzę aby na prześcignięciu Boba Pettita zależało mu tak bardzo, jak na wyrównaniu jego rekordu indywidualnych wyróżnień w historii niedzielnych starć największych gwiazd ligi, czego dokonał wczoraj.

Kolejne Mecze Gwiazd należeć będą do coraz młodszych. Z pewnością gdyby wygrał wschód trofeum wzniósłby LeBrona James. Myślę, że gdyby pojedynek nie był rozgrywany w Mieście Aniołów wybór na MVP Bryanta kosztem Kevina Duranta nie byłby już tak oczywisty. Lecz „Durantula” kilka z nich z pewnością w swojej karierze jeszcze otrzyma. Podobnie jak James czy Derrick Rose. Na nich przyjdzie jeszcze czas (muszę przyznać, że dosyć zabawnie to brzmi, zwłaszcza odnośnie LeBrona Jamesa, który zdobył już dwie statuetki MVP Meczu Gwiazd, a wciąż ma tylko 26 lat…).

O ile pierwszymi dwoma dniami Weekendu byłem nico rozczarowany, o tyle niedzielne wydarzeni z pewnością zrekompensowało mi wcześniejszy niedosyt. Stevie Wonder śpiewający „Happy Birthday” Charlesowi Barkley’owi, Kobe Bryant w roli adwokata Carmelo Anthony’ego podczas rozmowy z Craigem Seger’em, zimnokrwisty Doc Rivers wpuszczający na parkiet w Los Angeles w pierwszej kwarcie meczu całą czwórkę Celtów. Było pięknie. Kto może niech załapie się na powtórkę w telewizji, albo szuka torrentów. Naprawdę warto.