Jest tak niewygodnym trenerem dla działaczy swego klubu, jak reprezentacja Niemiec dla polskich piłkarzy.  Nie lubi kompromisów ani buntu, a gdy słyszy słowo „alkohol” to otwiera mu się w kieszeni nóż. Gdyby tak porównać kompleks cech dobrego wodza do kwadratu, w którym jak wiadomo podstawa i wysokość są sobie równe, to zauważymy jak wyważonym człowiekiem jest Orest Lenczyk.

Przez podstawę rozumiem charakter, nieustępliwość i stanowczość, natomiast przez wysokość – rozum.  W momencie, gdy charakter jest silniejszy od rozumu, to wódz daje się ponieść emocjom i idzie zwykle dalej niż trzeba. Jeżeli rozum natomiast góruje w sposób zdecydowany nad charakterem, wodzowi brakuje do zrealizowania swego planu tak zwanych „jaj”…

Trener Lenczyk nie bez kozery nazywany jest wśród polskich szkoleniowców nestorem. Doświadczenie i warsztat jakie posiada, pozwalają mu czasami działać w sposób zrozumiały jedynie dla niego samego. Nie lubi liczyć się ze zdaniem innych i nie bardzo się z tym kryje. Wywołany wcześniej kompleks wodza to dowód na to, że istnieje generał potrafiący umiejętnie balansować na granicy podstawy i wysokości, tak aby jedna z cech nie górowała stanowczo nad drugą.

Przez to, że były szkoleniowiec m.in. Bełchatowa czy Cracovii jest człowiekiem niezwykle charyzmatycznym, a także niebojącym się swoich poglądów i osobistych przemyśleń dzielić z mediami, przez wielu nazywany jest despotą. Mylnie.

Tytułowe „deja vu” odnosi się do zamierzchłej prawie że przeszłości. Lenczyk po ponad 30 latach znów wróci na Tannadice Park, gdzie Śląsk ponownie pod jego sterem będzie mierzył siły ze szkockim Dundee United.

Jak wiemy, w 1980 roku wrocławianie zostali zdeklasowani przez „Mandarynki” w spotkaniu rewanżowym Pucharu UEFA. „Wojskowi” na boisku nie poszaleli. Na siedem bramek gospodarzy odpowiedzieli ledwie dwoma. Jeśli źródła nie kłamią, przyczyną tak fatalnej postawy (we Wrocławiu padł bezbramkowy remis) była podobno mocno zakrapiana impreza, w której uczestniczyło większość podopiecznych Lenczyka. Nie było by w tym nic dziwnego, gdyby nie fakt, że popijawa odbyła się w jednym z warszawskich hoteli w noc poprzedzającą wylot na Wyspy…

Kto wie, czy to nie to wydarzenie spotęgowało wstręt Lenczyka do napojów obdarzonych sporą zawartością etanolu. Śląsk odpadł w sposób kompromitujący, a do tego odpowiedzialny za wynik trener został zdymisjonowany.

Przytaczając wcześniej wszystkie umiejętności oraz niebagatelną ilość doświadczeń, które wykreowały w Oreście Lenczyku taki, a nie inny szablon zachowań nie wierzę, by taka sytuacja mogłaby się powtórzyć. I jestem przekonany, że obecni piłkarze Śląska zdają sobie sprawę, że szkocka tym razem lać się jednak nie będzie. Bo dla zawodników może to być jeden z najcięższych sprawdzianów w ich piłkarskim żywocie, do którego lepiej, aby byli przygotowani.

Choć pełen optymizmu, obawiam się trochę, że gracze z Oporowskiej nie będą w stanie podołać takiej próbie na jaką wystawił ich los. Nie sieję złych emocji oraz myśli, nie wyobrażam sobie blamażu a’la ten sprzed 31 niemal lat. Jeżeli wtedy powodem klęski miał być alkohol, to teraz mogą być to – po prostu – czysto piłkarskie umiejętności. Szkoci wirtuozami futbolu nie są, ale warunki jakie postawią na murawie mogą się okazać dla podopiecznych Lenczyka zbyt wymagające. Obym się mylił.

Wrocławianie wystąpią w nieco osłabionym składzie. Szczególnie odczuwalny będzie brak Przemysława Kaźmierczaka, na którym spotkanie europejskiej rangi nie zrobiłoby większego wrażenia.

Bardzo bym sobie życzył, aby Orest Lenczyk nie przeżył déjà vu i zmazał plamę, która widnieje na kartach historii Śląska. Wrocławianie nie stoją na straconej pozycji, a jak wiemy lubią gdy przypina im się łatkę kopciuszka, a nie faworyta. Powinno im to zatem zdecydowanie pomóc wygrać walkę ze stresem. A wtedy może i rywal straszny też nie będzie.