Koszykarski Śląsk, który od przyszłego sezonu będzie grał w ekstraklasie, rozpoczął budowanie składu. Idzie jak po grudzie, bo i budżet nie za wysoki, i zawodnicy ostrożni. Władze klubu – i słusznie – chciały ściągnąć graczy z miastem związanych, płacąc im jednak stawki najniższe używając przy tym argumentów skandalicznych. Dlaczego?

Nad „nowym” Śląskiem unosi się gęsta chmura wątpliwości, którą przywiał do Wrocławia Waldemar Siemiński. Koszykarze obawiają się, że Przemysław Koelner – nowy właściciel zespołu – również zaimponuje zapałem jedynie słomianym, który ulotni się za trzy lata. Stąd problemy wrocławskiego klubu ze zbrojeniami, przede wszystkim polskimi, które do startu w PLK potrzebne są jak skwarki do smalcu.

Idea ściągnięcia zawodników takich jak Robert Skibniewski, Kamil Chanas, Marcin Stefański czy Radosław Hyży, czyli zawodnicy w stolicy Dolnego Śląska już niegdyś występujący – oczywiście trafna. Wcielenie jej w życie to jednak inna bajka. Narazie udało zakontraktować tylko tego pierwszego (i wszystko wskazuje na to, że z tej czwórki jedynego), który zresztą kontraktowych alternatyw miał tyle, co Amy Winehouse w ostatnim roku udanych koncertów. Stąd dość desperackie ruchy, np. przejęcie aktywnego koszykarsko jak półkolonie w Antoninie Bartosza Bochno czy spektakularnego jak kazania Rysia z Klanu Slavisy Bogavaca.

Chciał klub pana Koelnera zakontraktować niedawnego reprezentanta kraju Kamila Chanasa, który przecież we Wrocławiu się urodził, zawsze i wszędzie powtarzał, iż gdyby nie sytuacja rynkowa innej niż koszulka Śląskowa by nie włożył. Chanas kandydatem na osobowość, wokół której można by budować tożsamość klubu byłby idealnym. Tylko, że zamiast przychylić mu finansowego nieba i zaoferować umowę przynajmniej dla pozostałych konkurencyjną (tym bardziej, że ma za sobą najlepszy sezon od lat) podejrzewam, że werbalnie zaśmiano mu się w twarz. Musiano mu przedstawić kontrakt, na jaki przystać po prostu nie mógł będąc w pełni świadomym swej klasy, doświadczenia, klubowego i miastowego pochodzenia.

Mogę się założyć, iż w stosunku do graczy z Wrocławiem jakoś związanych (przeżywałem to samo…) podchodzi się inaczej – gorzej. I to nie jest w porządku. Zamiast za wszelką cenę próbować ściągnąć do miasta „swoich” oferując im godziwe wynagrodzenie a do tego inne „bonusy” (wyższe premie, mieszkanie, więcej darmowych biletów), liczy się na to, że ci zgodzą się na grę za psie pieniądze „rozumiejąc tym samym trudną sytuację, w której znajduje się klub”.

Czy takie zespoły jak piłkarska Barcelona, Manchester United, czy Real Madryt za wszelką cenę nie zabiegają o to, aby w ich pierwszych drużynach grało jak najwięcej piłkarzy z miejscowych szkółek? Czy pochodzenie i zawodowa kariera wychowanków nie powinny przy pertraktacjach z ukochanym klubem im pomagać zamiast przeszkadzać? Czyż nie powinna stanowić ich atutu, a nie pięty achilessowej, w którą bez pardonu uderzają klubowe władze?

Czy profesjonalnym jest wymagać od zawodników godzących się na grę we własnym mieście, aby mieszkali we własnym mieszkaniu? Jeśli tego chcą, to oczywiście. Jeśli nie, zupełnie jak inni, powinni otrzymać od pracodawcy lokum. A czy sam fakt tego, że klub nie musi płacić za ich wychowanie innemu, nie powinien powodować, że oferta złożona w jego kierunku będzie atrakcyjniejsza od tej zaproponowanej graczowi podobnej klasy z zupełnie innego teamu czy miasta?

Kiedyś pisałem o tym, że my – Polacy – nie potrafimy docenić klasy naszych sportowych mistrzów. Teraz dochodzę jeszcze do wniosku, że jesteśmy krwiopijcami. Licząc na to, że koszykarz bardzo chce wrócić w rodzinne strony, przedstawiamy mu ofertę gorszą – a nuż się uda, a nuż tak bardzo zatęskni za swym dzieckiem i żoną, że zgodzi się grać za mniej, niż tak naprawdę jest wart…

W bardziej cywilizowanych sportowo krajach świata, wychowanków traktuje się lepiej, bardziej wyjątkowo. W Polsce – a przynajmniej we Wrocławiu – niestety nie. Przykre to.

Ale jak mówią – biznes to biznes.